ما همانجا که بت خويش شکستيم، نشستيم

ما چو در کوي خرابات نشستيم ، شکستيم

همه کس را به ره خويش بخوانديم ، شب و روز

گر چه رسواتر و بدنام تر از خويش ، نجستيم

دل ندادیم بر خم گیسوی نگاری

دل به بیداد و ستم نیز نبستیم نبستیم

بس شنيديم که گفتند چنانيم و چنينيم

ما همانيم که بوديم و همينيم که هستيم

دل به دريازدگان را ز کسي بيم نباشد

دل به دريا زدگانيم، نترسيم که مستيم

دل ما، گر چه شکستند به اين سنگ دلي ها

شاد از آنیم که حتی دل موری نشکستیم